Ej, wy!
Wezmę mniej pieniędzy! Stójcie!
Uciekam z Seungjo.
Mam nadzieję, że to nie sen.
Takie kłopoty tylko z tobą.
Przepraszam.
Trening się opłacił. Nadążasz za mną.
Posłuchaj... Zorientowałeś się, że cię śledziliśmy?
Każdy by się zorientował. Nie pasowałaś tam.
To było silniejsze ode mnie.
Nie mogłam się powstrzymać, gdy usłyszałam,
że idziecie z Herą do kina.
Ale jeśli ją lubisz,
to nie mogę na to nic poradzić.
Dokąd chcesz iść?
To jak sen.
Seungjo i ja.
Cieszę się, ale boję się, że wyczerpię dziś szczęście na całe życie.
Czemu są tu tylko rodziny?
Jesteśmy jedyną parą.
To wina legendy.
Każda para na tym jeziorze rozstaje się po pół roku.
Nie wiedziałaś? To stara legenda.
Ale nas to nie dotyczy. Nie chodzimy ze sobą.
Wiesz co? Idziemy stąd.
Załóż to.
Kicz, ale lepsze to niż mokre ubranie.
Kupiłem na straganie.
Nie podoba ci się?
To ten sam krój.
Będziemy wyglądać jak para?
Hamburger! Umieram z głodu!
Pychota.
Lepsze od wszystkich wyszukanych dań.
Chyba już nigdy nie zjem smaczniejszego hamburgera.
Gdyby czas mógł się zatrzymać.
Nie gap się, tylko jedz.
Dlaczego uciekłeś ze mną, a nie z Herą?
Bo stałaś bliżej.
Dzięki. Znowu sprawiłam ci kłopoty.
Przez całe życie
szło mi jak z płatka,
Gdy cię poznałem, znalazłem się w innym wymiarze.
Nic nie jest przewidywalne.
Jakbym rozwiązywał matematyczny paradoks.
Może to próba, którą zgotował mi los,
a na którą muszę znaleźć odpowiedź?
Ta próba to... ja?
Na początku nie wiedziałem, jak do niej podejść.
Utknąłem i próbowałem jej unikać.
Ale przestałem. Nie uciekam przed próbą.
Jeśli próba nie jest błędna, to powinna się znaleźć odpowiedź.
Stawię jej czoła.
Mnie?
Chyba nie rozumiesz.
Rozumiem.
Mówisz, że jestem twoją próbą.
Próbowałeś jej unikać,
ale stawiłeś czoła jej,
czyli mnie?
Zapraszasz mnie na randkę?
Nie wiem, skąd ten wniosek.
To nie takie trudne.
To ciężka próba, ale są gorsze rzeczy.
Dziękuję.
Myślałam, że mnie nienawidzisz.
Kocham się w tobie od trzech lat.
Nie mam pojęcia o Sartrze i Nietzschem.
Nie potrafię gotować. Nie mam kształtów modelki.
Ale postaram się zmienić.
Naprawdę? Nie mogę się doczekać.
Będziesz mądrzejsza. Czekam na to.
Zbliżają się egzaminy semestralne.
Zobaczymy, czy dotrzymasz słowa, gdy ogłoszą wyniki.
W tym semestrze?
Nie lubię egzaminów.
Nikt nie lubi.
Mogą być trójki?
Trójki?
To nie oznaka intelektu.
A trójki plus?
Był dla mnie oschły jak zwykle,
ale uśmiechał się inaczej.
Odczuwa większą bliskość, niż kiedy dałam mu list,
lub gdy mnie pocałował.
Nawet mnie odprowadziłeś. To była cudowna randka.
Podoba ci się tu?
Mój pokój był kiedyś salą restauracji. Trochę ciasny.
Ale będę tu mieszkać tylko dopóki nie odbudujemy starego domu.
Nic jej nie jest?
Komu?
Herze. To z nią miałeś mieć randkę.
Ale uciekłeś.
Jest z Kyungsu.
Posłuchaj, Hera... Muszę ci coś powiedzieć.
To dla mnie trudne, więc wysłuchaj mnie.
Może znamy się jeszcze mało...
Mało?
Możesz zjeść moją.
Jestem najedzony.
Daj mi skończyć.
Staram się...
nie myśleć...
o tobie.
Ale gdy pomyślę, że mógłbym o tobie zapomnieć, jest jeszcze gorzej.
Możemy już iść? Mam migrenę?
Migrenę? Dam ci aspirynę.
Nie trzeba. Ja zapłacę.
Hera... Może znamy się jeszcze mało...
Staram się o tobie nie myśleć.
Ale gdy pomyślę, że mógłbym o tobie zapomnieć, jest jeszcze gorzej.
Moje serce bije dla ciebie.
Tak to miało wyglądać.
Tato, jak leci?
Spotkało cię coś dobrego?
Raczej nie.
Kurczę.
Liczyłem na coś dobrego.
Coś się stało?
Właściwie, to dzieje się za mało.
Naszego domu nie odbudują szybko.
Ubezpieczenie nie obejmuje kataklizmów.
A firma budowlana mówi, że nie jest odpowiedzialna.
To co zrobimy?
Nie martw się.
Wszystko potrwa dłużej, ale się ułoży.
Będziesz musiała tu jeszcze zostać.
Rozumiem.
Przepraszam.
Nie martw się.
Dam sobie radę.
Dobrze.
- Cześć. - Wróciłaś bezpiecznie?
Wczoraj?
Oczywiście.
Tak myślałem.
Martwiłeś się?
Nawet było fajnie. Jak w filmie, ucieczka przez zbirami.
Dobrze, że wszystko gra.
Chodźmy.
Zobacz. To kobieta idealna.
Piękna.
Niezła kolekcja.
Albo tu. Słodka!
Co zdarzyło się wczoraj? Zaprosiłeś ją na randkę?
Zjedliśmy tylko kolację. Powinienem był za nią zapłacić.
No, nie wierzę!
To była twoja życiowa szansa!
Trzeba było powiedzieć, co czujesz.
Z tą randką... Próbowałem z całych sił.
Ale gdy ją widzę, umysł przestaje mi pracować.
Plotę bez sensu.
Nie zasługuję na kogoś takiego jak Hera.
Nieprawda. Jesteś przystojny.
Wiem, ale przy niej jestem nikim.
A jak ty wyznałaś to Seungjo?
Napisałam list.
List! Czemu na to nie wpadłem?
Tylko nie list!
Hera to kobieta. Jeśli napiszesz list, skończysz jak ja.
Musisz to powiedzieć prosto w oczy.
Kobiety to doceniają.
W oczy? Boję się na nią spojrzeć.
Poćwicz to.
Wyobraź sobie, że ja to Hera.
Dobra.
To nic nie da.
Musisz poćwiczyć.
Nie mogę sobie tego wyobrazić. A ty byś potrafiła?
Pomyśl, że jestem Seungjo!
Kobieta może zmienić zdanie w najmniej oczekiwanym momencie.
Słusznie.
- Chodź tu! - Oszalałaś?
- Co ty robisz? - Poćwiczmy.
Liczy się wyczucie czasu.
Jeśli kobieta mówi „Co ty wyprawiasz?”,
nachyl się, powiedz: „Zapomnij o mnie!”
i pocałuj ją.
- To wyglądało autentycznie! - Naprawdę?
Kiedy spyta, co robię, wtedy każę jej zapomnieć.
Czekaj! Musisz wyczuć moment. Kiedy na ciebie spojrzy, działaj!
Kiedy spojrzy?
Udawaj ją.
Co ty wyprawiasz?
Zapomnij o mnie!
- Tego nie zepsujesz. - Na pewno zadziała.
Dużo wiesz o całowaniu.
- Daj spokój. - Mogłabyś napisać książkę.
To zupełnie bez sensu.
Znasz tę dziewczynę z tenisa, która kocha się w Seungjo?
Słyszałaś? To prawda?
A o co chodzi?
Dziewczyna z naszej uczelni zadurzyła się w nim,
ale całowała się z innym w biały dzień.
Zdradza takie ciacho jak Seungjo?
Zdradza go?
A ten, którego pocałowała, to straszny leszcz.
Niech no ja ją dorwę!
Hej! A ja?
Przyszedł.
Chyba nic nie wie.
Hani pocałowała Kyungsu.
To co z Seungjo?
Musiała dać mu kosza.
Chciałeś porozmawiać?
Posłuchaj, Hera...
Ja...
Może następnym razem.
- Kyungsu, nie! - Puszczaj! Zrobię to!
- Czekaj! - Dam radę!
- Nie rakietką! - Puszczaj!
- Nie możesz! - Mogę!
- Kyungsu! - Hani!
Hani!
Już idziesz?
Co takiego? Kyungsu i ja?
To prawda?
Całowaliście się?
Nie.
Było mi go żal, więc podszkoliłam go.
W czym?
Mówisz o... seksie?
Nie wygłupiaj się!
Każdy o tym gada.
Co?
Chyba nie żałujesz, że w końcu dała ci spokój?
Seungjo!
No, proszę. Jest i nasz kotek.
Pokazałaś pazurki.
Od kiedy się spotykacie?
Słyszałaś o tym? To tylko plotki.
Zobaczymy się później.
Gratuluję.
Brawo.
Poradzisz sobie, zanim wróci Seungjo?
Bez problemu.
Zadzwonić do niego?
Nie trzeba. Mężczyzna musi czasem pobyć sam.
Mężczyzna?
Do zobaczenia jutro wieczorem.
Nie graj za dużo.
Dobrze. Idźcie już.
- Idziemy. - Dobrze.
Wreszcie!
Nie wiem, po co tu przyszłam.
Co z nami będzie?
Dopiero co byliśmy na randce.
Co to było?
Pani Baek?
Eunjo?
Eunjo!
Co ci się stało?
Mój brzuch!
Boli cię brzuch?
Gdzie rodzice?
Pojechali.
Co?
- Halo? - Seungjo.
Czemu dzwonisz z mojego domu?
Eunjo jest chory.
Eunjo? Co się stało?
Ma ból brzucha i wymiotuje.
Co robić?
Hani, uspokój się i zacznij od początku. Co z Eunjo?
Boli go brzuch i wymiotuje.
Pewnie wyrostek robaczkowy.
Powiem ci, co robić. Słuchaj uważnie.
Połóż go na boku, żeby się nie zakrztusił.
Okryj go czymś. Powiedz lekarzom, ile razy wymiotował.
Wytrzymaj.
Zadzwoń po pogotowie. Zabierz go do szpitala w Parang.
Przyjadę tam. Hani Oh...
Opiekuj się moim bratem.
Nastąpiło wgłobienie jelita.
Wgłobienie?
Część jelita wsunęła się w inną jego część.
Musimy natychmiast operować.
Operować?
Mogła wystąpić perforacja. Proszę zdecydować.
Ale...
To nieskomplikowany zabieg.
Hani Oh, opiekuj się moim bratem.
Proszę operować.
- Jesteś. - Tak.
- Eunjo ma operację. - Powiedzieli mi.
Co z Eunjo?
To było wgłobienie jelita.
Wyzdrowieje?
Operacja się udała. Usunęliśmy część, która się wsunęła.
Wszystko w porządku. Po tygodniu dojdzie do siebie.
Dziękuję.
Rodzice wracają wcześniej.
Muszą być w szoku.
Ponoć nieźle sobie poradziłaś. Ulżyłaś mu.
Gdybyś mi nie dał rad, nie wiedziałabym, co robić.
To było wgłobienie jelita. Nie wiedziałem, że coś takiego istnieje.
Nie pomyślałbym, że brak wiedzy może być tak przerażający.
Zadzwonię do taty.
Pewnie się martwi.
Hani Oh.
Gdzie mój telefon?
I torebka?
O, ludzie.
Za wcześnie na sklerozę.
Słuchaj...
Te plotki o mnie i Kyungsu...
Kapitan powiedział mi wszystko.
Dziękuję, Hani.
Tak się bałam. Bałam się, że znów coś popsuję.
Bałam się, że Eunjo coś się stanie.
Już w porządku.
Głos Seungjo nigdy nie brzmiał tak ciepło i kojąco.
Jego ciepła pierś mnie rozbroiła.
W jego ramionach moje serce utonęło we łzach.
- Dzień dobry. - Hani, miło cię widzieć.
Pachną pięknie.
Znowu ty? Nie masz jej dość?
Uratowała ci życie. Jak możesz tak mówić?
Nie szkodzi. Badali cię dziś?
Nie.
Przyszła tu do Seungjo.
Przestań.
- Nie ma Seungjo? - Widzisz? Mówi tylko o nim!
Cicho.
Niedługo przyjdzie.
Nasze rodziny połączył los.
Daj spokój!
Jesteś.
Mów, co chcesz.
Cieszysz się na jej widok.
Jak się czujesz?
Jak sobie radzi Eunjo?
Nie wiem, co by się stało, gdyby nie Hani.
Hani uratowała mu życie. Dziękuję.
Jesteśmy wdzięczni.
Nie moja zasługa. Dobrze, że Eunjo jest cały.
Jak odbudowa domu?
Wszystko w porządku?
Nie bardzo.
Ubezpieczenie nie pokrywa kataklizmów.
A proces z ubezpieczalnią zajmie trochę czasu.
Ale wszystko się ułoży.
Trzymaj.
Co to?
Pieniądze, które dawałeś nam co miesiąc, wpłacaliśmy na osobne konto.
Nie mogliśmy ich wydać.
Czemu mi je zwracasz?
I tak mam u ciebie dług. Nie mogę ich przyjąć.
Proszę, weź je. Inaczej nas urazisz.
Nalegamy.
Wiem, że rozbudowywałeś restaurację o salę na piętrze.
Ale przestałeś, gdy Hani tam zamieszkała.
Mimo wszystko...
Gidong... Wróćcie do nas i zamieszkajcie z nami.
Przez Hani się rozstaliśmy.
Więc lepiej wróćcie.
Dla Hani?
Nie zorientowałeś się?
Hani i Seungjo nie mówili całej prawdy.
Ukrywali się przed nami.
Ukrywali się?
Nawet się całowali. To Seungjo pocałował Hani.
Seungjo?
Tak. On też poczuł coś do Hani.
Cześć, Eunjo!
Znowu ty?
Cześć, Lego.
To Lee Noh, a nie Lego.
Cześć, Lee.
Cześć.
Przyniosłam ci tort.
- Zjesz trochę, Leo? - Nazywa się Lee Noh.
Daruj, nie jestem rozgarnięta.
Nie szkodzi.
Przynajmniej nie jest tak nudno jak zwykle.
Lee, długo tu leżysz?
Jakiś rok i dwa miesiące.
Nie skończyłem 4. klasy.
Mogę cię poduczyć.
Ty chcesz uczyć? Żartujesz?
To podstawówka.
No właśnie...
Matołek chce uczyć?
Mogę nauczyć tabliczki mnożenia.
To już umiem.
Tak?
Daj sobie spokój. Lepiej zjedzmy tort.
Dziękuję.
Szefie, co panu chodzi po głowie?
Martwi się pan?
Skończyłeś już?
Wszystko czyste.
Dobra robota.
Czy coś się stało Hani?
U Hani wszystko w porządku. Możesz już iść.
Rozkaz, szefie.
- Dobrze się dziś spisałeś. - Do widzenia.
Sprawdźmy temperaturę.
Stale miewa gorączkę. Jest na OIOM-ie od pół roku.
Powinniście wiedzieć, że nie może się przemęczać.
Przepraszamy.
Uważajcie.
Przepraszam, Lee.
Bywało gorzej.
Odkąd jest tu Eunjo, świetnie się bawię.
Seungjo mnie uczy, a ty mnie rozbawiasz, Hani.
Nie chciałam cię rozbawiać.
Lepiej już pójdziemy.
Pouczymy się, gdy ci się polepszy.
Dobrze.
Jak myślisz, na co choruje Lee Noh?
Prawdopodobnie na nerki.
Aha.
Ciągle jest na kroplówce.
Codziennie go badają i musi brać te niedobre leki.
Nie może robić tego, co inni chłopcy.
Biadolenie mu nie pomoże.
Prawda.
Ty możesz mu pomóc.
Niby jak?
Jesteś geniuszem.
Mógłbyś zostać lekarzem.
Mógłbyś wyleczyć wszystkie choroby i pomóc takim dzieciom jak Lee.
Świat byłby ci wdzięczny. I sam czułbyś się dumny.
Mam zostać lekarzem, bo mnie o to prosisz?
Nie uważasz, że to dobry pomysł?
Nie wiem.
Byłbyś świetnym lekarzem.
Doktor Seungjo Baek.
Chciałabym to zobaczyć.
Co mam ci powiedzieć?
Codziennie byłaś w szpitalu?
Całe popołudnia spędzasz z Seungjo?
Jego mama zostawia nas samych. Tylko we dwoje.
Chciałabyś, żeby Eunjo został tam dłużej?
No co ty!
Na pewno? Wiem, że byś chciała.
Niby skąd?
To nie wyścigówki!
Potrafisz przeczytać?
A wiesz, co to znaczy?
- „Ile to kosztuje?”. - Tak.
Pora coś zjeść.
Sto lat! Sto lat!
Wszystkiego najlepszego.
Cieszę się, że wyzdrowiałeś.
Dzięki.
Seungjo, Hani, dziękuję za naukę.
W razie wątpliwości, zadzwoń do mnie. Masz numer?
Tak.
Wracaj do zdrowia, Lee Noh.
Wrócę. To nic takiego.
Lee...
Wszystko gra. Odwiedzę cię, gdy wyzdrowieję.
Ja też cię odwiedzę.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Lee nieźle to zniósł.
Pewnie często żegna się z przyjaciółmi, mimo tego, że to bolesne.
Jedźmy do domu, Eunjo.
- Witaj w domu, Eunjo! - Witaj w domu, Hani!
Co to ma być?
Przepraszam, że cię nie rozumiałem. Robiłem, co sam uważałem za słuszne.
Było ci niewygodnie nad restauracją. Prawda?
Widząc cię w szpitalu, zrozumiałam, że należysz do naszej rodziny.
Witaj w domu, Hani!
To zawsze będzie twój dom, Hani.
Dziękuję.
A mój pokój?
Twój? Mieszkasz ze swoim bratem.
Nie! Nie oddam jej znowu pokoju!
Powinieneś jej podziękować.
Nie ma za co. Każdy zrobiłby to samo.
Jestem zmęczony. Zawołajcie mnie na kolację.
- Ja dokończę. - Niedużo zostało.
Ja się tym zajmę.
- W porządku. - Dobranoc.
Cieszę się, że znów jesteś.
- Nie powinieneś spać? - Chce mi się pić.
Czemu jeszcze nie śpisz?
Bardzo mi pomogłaś.
Dzięki.
Rozwydrzony, ale miły.
Co tu robisz?
Jakimś cudem, znów tu jestem.
Bądź grzeczna.
Jesteście.
Ty ciągle tu?
Prawie skończyłem. Jeszcze chwilę. Idźcie odpocząć.
Poczekaj, Hani.
Spróbuj mojego nowego specjału.
Hani, jadłaś już?
Zrobiłem to dla ciebie.
Siadajcie.
Proszę! Podziwiajcie! Absolutna nowość.
Pierogi à la Jungu Bong!
W tym pierogu jest drugi pierożek.
Szef pozwolił mi przyrządzić nowe danie.
Nie wiem jeszcze, jak smakuje.
Proszę powiedzieć, co myślicie.
Już się bałem, że nie przyjdziecie.
Przepraszam, ale już jadłam.
Naprawdę? Szkoda.
Tato.
Wygląda świetnie.
Poważnie? Proszę skosztować.
Trochę się stresuję.
Jungu...
Przeprowadzamy się z powrotem do Baeków.
Tutaj jest ciasno.
Mamy problemy z odbudową domu.
Rodzina Seungjo zaprosiła nas z powrotem.
To już ustalone.
Rozumiem.
Czuję się, jakbym pytał o zgodę.
Dobra robota.
Hani, spróbuj. Zrobiłem je pierwszy raz w życiu.
Szkoda mi Jungu,
ale cieszę się, że jestem blisko Seungjo.
Cieszę się i martwię zarazem.
Czy dam sobie radę?
Jestem pewna, że je zabrałam. Gdzie one są?
- Twoje? - Tak! Złodziej.
Nie bądź głupia. Leżały na podłodze.
Kto by kradł bieliznę małej dziewczynki?
Takie ubieram tylko czasem. Zwykle noszę koronki.
W ogóle nie jesteś seksowna.
Co to niby jest? Nic ci nie wyrosło od podstawówki?
Co proszę?
Jesteś w negliżu, a nic nie czuję. Nie uważasz, że to problem?
Żartujesz ze wszystkiego.
Jeśli mnie tu nie chcesz, to powiedz.
Nie musisz być niemiły.
Niemiły? Muszę. Ale nie wiem, czemu.
Gdy tylko cię widzę, mam ochotę drwić.
Sama się o to prosisz. Straszna z ciebie niedorajda.
Wiem, że jesteście ze sobą blisko,
ale jeszcze nie było ślubu. Zachowujcie się.
Tu mieszka nieletni.
Kiedy musisz wybrać specjalizację?
Przed drugim półroczem.
Myślisz, że dostaniesz się na nią?
Jeśli za dużo studentów wybiera tę samą,
wtedy decydują stopnie albo rywalizują ze sobą. Ale to rzadkie.
Chciałbym, żebyś wybrał zarządzanie.
Nie interesuje mnie to.
Czemu nie?
Wysadź mnie przy metrze.
Na zajęcia?
Hej, Seungjo.
Znowu?
Myślałam, że już wam się układa. Co on taki humorzasty?
Znów jest obojętny?
Tak, ale jakoś inaczej.
Tylko nie wiem jak.
Całowaliście się...
i przytulali!
Co z nim nie tak? Nie ogarniam!
Czy on w ogóle wie, że istnieję?
To frustrujące.
Mina, masz jakiś pomysł?
Jak sprawdzić, czy Seungjo o mnie myśli?
Spróbuj metody na ziewanie.
Na ziewanie?
Więc wyrażenie „sfinalizować” znaczy to samo, co „skończyć”.
Gdy coś skończycie, jest to „sfinalizowane”.
Spójrzmy na następne zdanie.
„Stawki usług i dóbr przemysłowych zmalały”.
W tym przykładzie...
Ziewanie jest zaraźliwe. Gdy zobaczy, jak ziewasz, to też zacznie.
To właśnie ta metoda.
Jeśli ziewniesz i Seungjo też, to znaczy, że cię obserwuje.
Gdyby cię nie lubił, to by nie patrzył.
Chyba aż tak was nie zanudzam?
Dzięki rodzicom nigdy nie miałam w życiu przeszkód.
Ja zawsze miałem z górki. Jakbym urodził się w czepku.
Jakbym był pępkiem świata.
Co ty na to?
Mamy dużo wspólnego.
Potem Hani u nas zamieszkała.
Gdy ją poznałem, zobaczyłem, że można widzieć świat inaczej.
Musiałem przyznać, że miała rację, a ja nie.
To był poważny cios, ale otworzył mi oczy.
Chciałbym lepiej poznać świat, nabrać doświadczenia.
Jestem też wdzięczny tobie.
Wspaniała z ciebie przyjaciółka.
Dobrze, że jesteś. Pozwól.
Mówiłaś, żebym wyczuł, kiedy trzeba całować.
Ćwiczyłem, ale coś nie gra.
Kwestia „zapomnij o mnie” trwa 4,3 sekundy.
A jeśli zdąży odejść?
Musisz zdążyć.
Wiadomo, ale to za długo.
- Stań przy ścianie. - Nie ma mowy!
Pamiętasz, co się stało?
Sam tego nie zrobię.
Ja stanę.
No dobra. Chodź tu.
Seungjo się udało.
Kiedy się nachylę, popatrz w dół, a potem w górę.
Pamiętaj, żeby...
Widziałaś? Za długo czekałem.
Nie zdążyłem tego powiedzieć. 4.3 sekundy to za długo.
Spróbuj z rakietką.
Wtedy się odmieniasz. Stajesz się pewny siebie, agresywny.
Hera! Hera!
Miło, że je składasz.
Domowe obowiązki są nudne, ale we dwójkę jest weselej.
Mówią, że nie da się mieszkać samemu. Słusznie, prawda?
Zgadzam się.
Możesz przynieść brudne rzeczy chłopców?
Zapomniałam wyprać strój na WF dla Eunjo.
Już lecę.
Jest w koszu, w szafie.
Wiem.
Koszulka znad jeziora.
Ciągle ją ma.
Wynajem kawalerki?
Praca?
Co robisz w moim pokoju?
Wróciłeś?
Przyszłam po strój Eunjo.
Weź go i wynoś się. Nie myszkuj tu.
Kyungsu powiedział mi coś dziwnego.
Ponoć chcesz się wyprowadzić.
Czasem gada od rzeczy.
To prawda.
Wyprowadzam się.
Czemu?
A co? Muszę cię pytać o pozwolenie?
Nie o to chodzi.
Czy to przeze mnie? Dlatego, że wróciłam?
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Świat nie kręci się wokół ciebie.
Wyprowadzasz się?
Gdy mieszkałem z wami, zawsze się mną opiekowaliście.
Czas, żebym sam o siebie zadbał.
Zarobię, pracując na pół etatu.
Dowiem się trochę o prawdziwym życiu.
Zobaczę, na co mnie stać.
To nie taki zły pomysł.
Ale jednak...
Hani dopiero co wróciła. Nie bądź taki.
To nie ma z nią nic wspólnego.
Skoro tak mówisz, dobrze.
Nie wierzę.
Wyprowadza się.
Dopiero się wprowadziłam,
a on mnie opuszcza.
Seungjo Baek...
Gdzie się podziewasz?
Jeśli się o to nie postaram, to nawet się nie widzimy.
Seungjo, co porabiasz sam?
Gdzie się podziewasz?
Seungjo!
Powiedz jej, że musi porzucić nadzieję.
Zachowaj się jak mężczyzna.
Seungjo, musisz się czuć samotny.
Niezupełnie. Spędzam dużo czasu z Herą.
Mieszkają razem?
Stało się coś?
Nie. Wszystko gra.